Sammy

   

 

 

 


Het filmtje

 

 

 

Alle asielen die deelgenomen hebben aan het ophalen van de 60 aanwezige dieren, zullen deze inbeslagname niet gauw vergeten. Er was een ezel, maar er waren ook paarden, pony’s, runderen, varkens, geiten, schapen, gevogelte, honden, katten, konijnen, cavia’s… Veel asielen werkten eraan mee, gezien de omvang van de inbeslagname: de asielen van de Fefracaf (Animaux en Péril, Animal Sans Toi…t, Le Rêve d’Aby, Equi’Chance en de Ezeloase), maar ook het asiel van Opale, de dierenbescherming van La Louvière, de dierenbescherming van Charleroi, Tabula Rasa en het Blauwe Kruis van Floriffoux.
Ik ging ter plaatse om Sammy op te halen, een 10 jaar oude hengst (geboren op 07/08/2007).
Alle betrokken asielen hadden afgesproken op een plek dichtbij om samen te arriveren zodra de UBEAW groen licht zou geven. Toen we ter plaatse kwamen schrokken we van het aantal aanwezige dieren en vooral van de rampzalige toestand waarin ze verkeerden.
Achter het huis, in het slijk, lag het kadaver van een geit. De stank was misselijkmakend. De dieren buiten ploeterden door zo’n laag slijk en uitwerpselen dat ze zich maar moeilijk konden verplaatsen. Binnen in huis waren er nog meer dieren te midden van hun uitwerpselen en in een onbeschrijfelijke stank.
De eigenares was een privépersoon die niet aan fokkerij deed en geen commerciële bedoelingen had met haar dieren.  Maar omdat dieren niet gesteriliseerd waren, plantten ze zich op volstrekt anarchistische wijze voort.
De eigenares leed aan het « syndroom van Noach » of « animal hoarding”. Men noemt dat soort mensen ook “dierenverzamelaars”.
Het betreft hier een psychische aandoening die gekenmerkt wordt door een onweerstaanbare drang om steeds meer dieren te houden, terwijl ze niet langer in staat zijn om ze te huisvesten, te voeden en ze correct te verzorgen bij gebrek aan tijd en geld. Er zijn ook veel te veel dieren op een kleine oppervlakte. De zieke denkt dat hij dieren redt en is volledig in ontkenning van hun lijden. Hij weigert te zien dat de leefomstandigheden van de dieren totaal onaanvaardbaar zijn en uiteindelijk leiden tot hun dood.
De inbeslagname heeft langer dan 5 uur geduurd. Sammy, de ezel die we in ons opvangcentrum opgenomen hebben stond relatief snel op de trailer. Uiteraard ben ik ter plekke gebleven om de andere asielen te helpen. Het moeilijkst was het om de runderen en varkens in de voertuigen van onze collega’s te doen stappen.


   

De toestand van Sammy was zorgwekkend (vervormde hoeven in kabouterslofjes, mager, vergeven van de luizen, hij mankt rechts achteraan). Hij zat onder het slijk en de gedroogde uitwerpselen die samengekoekt en zo hard waren als steen en tegen zijn huid, ledematen en buik schuurden.

Onze hoefsmid is gekomen om zijn voeten weer recht te krijgen. Ze waren allemaal vervormd, vooral de rechterachtervoet en hij kan er moeilijk op steunen. Bij het afsluiten van dit nummer laten we hem wennen aan zijn “nieuwe voeten” voor we verder onderzoek doen naar zijn kreupelheid, die niet afkomstig is van zijn voet. Beetje bij beetje maken we zijn haarkleed schoon.
Wat zijn gedrag betreft, zijn contact met mensen is goed en hij laat zich hanteren.
Het is belangrijk om hier de grote rol te benadrukken van de Fefracaf waarvan wij lid zijn en van de mooie samenwerking tussen de erkende opvangcentra. Anders hadden we al die dieren niet kunnen redden.
Gezien het grote aantal ezels dat we opvangen en de vele zorgen die ze nodig hebben, durven we een oproep te doen voor geldelijke steun, hoe klein ook. Alleen dank zij de gulheid van de donoren en het engagement van de verantwoordelijken en de vrijwilligers kunnen wij erin slagen de opdracht van ons opvangcentrum tot een goed einde te brengen.
   

   
   

De toestand van Sammy is flink verbeterd sinds we hem in beslag namen bij de dame die lijdt aan het syndroom van 'de Ark van Noach'. Die dag zal gegrift blijven in het geheugen van hen die er bij waren.
Zijn vacht, die bedekt was met een mengsel van slijk en gedroogde excrementen, hebben we beetje bij beetje, dag na dag schoongemaakt zodat zijn huid eindelijk kon ademen. Na een eerste interventie van onze hoefsmid in verband met de rampzalige toestand van zijn voeten (kabouterslofjes en ernstige afwijkingen), hebben we een beroep gedaan op onze osteopaat, omdat hij rechts achter erg mankte en niet volledig op dat been kon steunen. Hij plooide dat been heel frequent en bruusk en trok het naar zich toe (alsof hij een elektrische schok kreeg). De osteopaat trof een groot aantal problemen aan.
Naast verschillende hals- en ruggenwervels die vast waren komen te zitten, blokkeerde zijn bekken volledig in rotatie rechts. Op het niveau van het rechter achterbeen was er een ernstige tendinitis van de buigspier. De kootjes zaten volledig vast (geen buiging of strekking van de voet). Het bruusk intrekken van het achterbeen werd veroorzaakt door een geklemde zenuw die inderdaad een soort van elektrische schokken gaf.

   
Onze dierenarts is opnieuw gekomen om een radiografie te maken van het rechter achterbeen. De oorzaak van het probleem is dus een oude, niet verzorgde geconsolideerde breuk met verplaatsing van de middenvoets-beentjes, wat voor gevolg had dat de buigpezen hun mobiliteit verloren door de verkalking. Die handicap is blijvend. Pijn heeft hij zo te zien niet, maar de stijfheid van dat been maakt dat hij compenseert. Hij zal dus vaker dan normaal en levenslang behandeld moeten worden door de hoefsmid en de osteopaat. Hij mag ook niet te zwaar worden om dat been niet te overbelasten.
Hij is gecastreerd en helemaal in orde gebracht. Op het ogenblik dat ik dit schrijf is hij nog steeds niet gekalmeerd en blijft hij erg hevig in aanwezigheid van ezelinnen. Hij staat dus nog steeds in de paddock samen met Couscous en Noé, met wie hij het goed kan vinden. Hij laat zich makkelijk hanteren. Op dat vlak is er dus geen probleem.