.

Pompon en Tommy

 


Op 18 februari heeft ons opvangcentrum Pompon met spoed opgevangen. Zijn leven hing aan een zijden draadje.
Pompon was het weidemaatje van Tommy. In feite komt Pompon, in tegen-stelling tot Tommy, niet van bij ons. Tommy was vanuit ons opvangcentrum geadopteerd om hem gezelschap te houden. Hoewel Tommy het uitstekend maakt, is hij toch teruggekomen om Pompon niet alleen te laten bij zijn opname. De eigenaars van Pompon weten niet hoe oud hij precies is, omdat ze hem ergens anders opgehaald hebben, maar zijn leeftijd werd geschat op ongeveer 25 jaar.
Het verhaal begint bij het bezoek van de hoefsmid. Het viel hem op dat Pompon abnormaal sterk afgevallen was. Hij begreep al snel dat hij niet behoorlijk meer kon eten. Zijn eigenaars lieten een paardentandarts komen. Het gebit van Pompon was in een erbarmelijke staat waardoor hij niet kon eten. Om de pijn zoveel mogelijk te verlichten werden drie tanden getrokken, maar veel andere tanden wiebelden en zaten goed los. De tandarts vertelde
de eigenaars dat ze Pompon, zoals veel oudere ezels, moesten bijvoeren met Pré Alpin (gehakt hooi).
De dag na de verzorging van zijn gebit, was Pompon gaan liggen. Hij was te zeer verzwakt om nog op te staan. Tijdens zijn herhaalde en vergeefse pogingen om op te staan, heeft hij zijn ellebogen geschramd. Vooral de voorste was er erg aan toe. De dierenarts gaf hem ontstekingsremmers en pijnstillers.
De eigenaars kwamen de dag daarop naar het opvangcentrum om wat Pré Alpin te vragen. Het was zaterdag en ze konden pas maandag een zak kopen. Ze vertelden me het hele verhaal over wat er gebeurd is met hun ezel. Ik drukte ze op het hart dat ze Pompon heel geleidelijk aan, kleine hoeveelheden moesten geven, maar wel heel vaak, omdat hij ondervoed was en dat ze hem zo vaak mogelijk moesten helpen op te staan. Ik hielp ze aan voldoende Pré Alpin, om het uit te houden tot maandag. Op dat ogenblik was zijn toestand zorgwekkend, maar toch onder controle, dat dachten we. De eigenaars hadden begrepen dat ze hem moesten voeren en helpen op te staan.
Maar dan verergerde zijn toestand in de daaropvolgende dagen. Het nieuws dat we via de telefoon kregen was helemaal niet goed. De dierenarts kwam iedere dag.
Maar Pompon werd steeds zwakker en kon zelfs niet meer op zijn benen staan, ook niet als hij ondersteund werd. Zijn leven was ernstig in gevaar en de dierenarts overwoog hem de volgende dag te laten inslapen.
Ik ben dan ter plaatse gaan kijken, omdat ik maar moeilijk kon aanvaarden en begrijpen waarom hij verder achteruitging. Ik stelde vast dat de eigenaars de zware verzorging niet aankonden. Hij moest zo vaak mogelijk op zijn voeten gezet worden. Ze deden een beroep op beschikbare buren om te komen helpen.  Ze moesten met zijn vieren zijn. Maar zodra ze hem overeind geholpen hadden, kon hij het niet uithouden en viel hij weer neer. Omdat hij zo lang gelegen had, was zijn darmtransit erg moeilijk geworden en kon hij bijna geen mest meer maken. Het was duidelijk dat hij te weinig voedsel opnam. In zijn toestand was het noodzakelijk om hem vaak te voeren en op geregelde tijdstippen, d.w.z. overdag maar ook ’s nachts. Hij had nood aan een intensieve behandeling.
 Ondanks zijn zorgwekkende staat was Pompon nog steeds alert, hij had eetlust en vocht voor zijn leven. Hij gaf het niet op. We moesten hem absoluut helpen.
Omdat ik begreep dat het slecht zou aflopen met hem, stelde ik voor om hem over te brengen naar het opvangcentrum, in een poging om hem alsnog te redden, ook al waren zijn kansen op overleving heel klein. Wij waren beter uitgerust (takel, warmtelamp…) en met meer mensen om hem geregeld te doen opstaan. ’s Nachts opstaan om hem te voeden en te verzorgen was ook voor mij geen probleem. Dat hoort bij het leven in het opvangcentrum, als we geconfronteerd worden met ernstige gevallen. Het was echt de operatie van de laatste kans, maar ik geloofde erin.
Dinsdag is hij in ons opvangcentrum binnengebracht. We hebben hem met z’n vieren van zijn box naar de trailer gebrach en daarna hetzelfde bij zijn aankomst bij ons. Om ongevallen te voorkomen in de trailer hebben we Pompon liggend vervoerd. Daarna zijn we teruggereden om de achtergebleven Tommy op te halen.
Onze dierenarts, Françoise, heeft onmiddellijk ingegrepen. De kans dat Pompon het zou overleven was miniem. Ze heeft met spoed een bloedafname gedaan. Zijn eiwitgehalte was ingestort. Hij had al zijn reserves opgebruikt. Zijn spieren waren volledig weggesmolten. Toch werkten alle vitale organen nog goed, ook al begonnen sommige te lijden onder zijn ellendige toestand. Kortom, de bloedafname bevestigde het beeld van een compleet ondervoede ezel in een erbarmelijke toestand. Bij zijn aankomst was hij op de koop toe onderkoeld. Zijn hartritme was veel te snel en hij had een hartruis. De darmtransit was ook lastig omdat hij de hele tijd lag en niet de kracht had om zich zonder onze hulp op zijn andere zij te leggen. Hij werd dus geregeld omgedraaid om zijn darmen te doen bewegen en te proberen te vermijden dat hij doorligwonden kreeg. Hij is bij zijn aankomst aan een baxter gelegd om hem te rehydrateren. Om hem te verwarmen hebben we een infraroodlamp boven hem gehangen en een deken op hem gelegd.
Pas na drie weken intensieve zorgen (dag en nacht) kon hij zelf opstaan. De eerste week werd hij 8 keer per dag gevoerd, de volgende weken 6 keer per dag (gespreid over 24 uur). We gebruikten de takel om hem overeind te zetten. Dat hielp hem om te plassen maar vooral om de darmtransit weer op gang te krijgen.
De evolutie was heel geleidelijk. In het begin werd hij volledig overeind gehouden door de takel, hij steunde helemaal niet op zijn voeten. Dan slaagde hij er met de steun van de takel in overeind te blijven. Later diende de takel alleen om hem overeind te krijgen en kon hij zelfstandig staan. In het begin maar korte tijd en dan steeds langer. Uiteindelijk kon hij zelf een beetje meewerken. In dit stadium was de takel niet meer nodig, maar toch waren er twee mensen nodig om hem overeind te helpen. Op het einde was een persoon genoeg om hem te helpen opstaan.

                                                                                                                           

                                                                      

Na drie weken slaagde hij erin alleen op te staan. Wat een opluchting! Het was een echte overwinning en een wedergeboorte. En dan, twee dagen later, kreeg hij een oedeem aan het been dat gewond raakte tijdens zijn overbrenging. Hij was nog maar pas begonnen met stappen en dat werd nu bemoeilijkt. Zijn been was ontstoken. Hij moest antibiotica krijgen om hem te beschermen. Gelukkig is alles dankzij een volgehouden ontsmetting en verbanden weer in orde gekomen. De zwelling van zijn been nam af en hij kon zich weer normaal bewegen.
Aan zijn houding was duidelijk te zien dat hij trots en gelukkig was dat hij zich weer kon verplaatsen. Op dit ogenblik is hij volledig genezen. Hij heeft alleen nog plaatselijke verzorging nodig tot zijn doorligwonden helemaal geheeld zijn.

Tijdens deze beproeving had ik het geluk om het wilskrachtige ezeltje te leren kennen dat al 11 jaar de weide van onze ezel Tommy deelde en zo hard gevochten heeft voor zijn leven. Zijn wil om te leven was onontbeerlijk voor het slagen van zijn redding.
Pompon is een levendig ezeltje, een beetje ondeugend ook. Ook al waren de omstandigheden in het begin erg stresserend en verre van leuk, zijn we toch blij dat we zijn pad mochten kruisen. Zijn eigenaars komen hem geregeld opzoeken.
Het is zo leuk om hem nu helemaal hersteld te zien, genietend van het leven. Hij rent naar ons toe en maakt sprongetjes zoals een jong geitje.