Noireau

 

Victor en Noireau zijn twee ruinen van respectievelijk 18 en 14 jaar. Ze zijn in het opvangcentrum opgenomen op 4 maart 2016.
De dieren zijn afgestaan na het overlijden van hun eigenaar. Zijn echtgenote is geplaatst in een rusthuis. De familie was al maanden op zoek naar een oplossing voor de ezels. Ze stonden trouwens al sinds november op onze wachtlijst. Het opvangcentrum is namelijk volzet en we aanvaarden alleen nog heel dringende gevallen.
Midden februari belt Martine, de verantwoordelijke van de vzw Naturânes in Terhulpen me op om te vragen of we ze toch niet zouden kunnen opnemen. Ook zij was door de familie aangesproken. Ze maakt zich grote zorgen over de toekomst van al die aan hun lot overgelaten ezels waarvoor we geen oplossing hebben. We hebben lang met elkaar gepraat.
Zij is eigenares van zes ezels en organiseert stages voor kinderen, verjaardagsfeestjes en andere activiteiten met hen. Ze kon tot mei gebruik maken van een klein weitje, wat ons een beetje ademruimte gaf en er was een mogelijke adoptie in zicht, ook voor mei. Voor haar was het probleem dat ze twee extra ezels financieel maar moeilijk aankon. We kwamen tot een samenwerkingsovereenkomst zodat de twee ezels geholpen konden worden.  
De vzw Naturânes zou de twee ezels opnemen tot mei en zij beloofden dat ze ze zouden hanteren en sociabiliseren. Wij van het opvangcentrum zouden financieel tussenbeide komen in de kosten voor de dierenarts en de hoefsmid en verbonden ons ertoe ze op te nemen (adoptie) vanaf de maand mei.
Alles ging goed, in de beste der werelden, behalve dan… Martine had contact opgenomen met de dierenarts van de vroegere eigenaars om te informeren naar de gezondheidstoestand van de ezels. Volgens hem waren ze in orde, behalve hun voeten dan.
Nadat ze bij Naturânes aangekomen waren,  probeerde de hoefsmid de voeten weer recht te krijgen. Ze hadden vreselijk scheefgegroeide krulhoeven en hij kon die niet in één beurt weer goed krijgen. De dierenarts van de vrouw werd ook gebeld, want in tegenstelling tot  de informatie die we kregen, vormden niet alleen de voeten een probleem. Ze waren niet meer ingeënt en waren vergeven van de luizen. Toen de dierenarts Noireau onderzocht, ontdekte hij een dikke sarcoïd op zijn koker. Gezien de omvang van de sarcoïd en de grote kans dat hij terugkomt na het chirurgisch verwijderen ervan, raadde hij de vrouw aan hem te euthanaseren. Gelukkig nam de vrouw niet meteen een besluit. Ze wou erover nadenken.
Geschrokken door het nieuws nam ze contact op met ons en vertelde ons het verhaal.
Nadat we de foto’s bekeken hadden, begrepen we dat een ingreep niet mogelijk was, gezien de omvang van de sarcoïd. Wijzelf nemen allang onze toevlucht niet meer tot opereren als we met een sarcoïdprobleem geconfronteerd worden. We gebruiken een opmerkelijk doeltreffende zalf.  We hebben in ons opvangcentrum al zoveel ezels zien binnenkomen met sarcoïden en hebben al zoveel ezels van eigenaars buiten ons centrum gevolgd en nooit zijn ze teruggekeerd. 
Ik heb dus aan Martine verteld wat op dit ogenblik bekend is, over dit soort tumoren.
Even ter herinnering. Een sarcoïd is een goedaardig huidgezwel. Je ziet ze in verhouding vaker bij ezels dan bij paarden. Gewoonlijk worden jonge individuen (vaak jonger dan 10 jaar) erdoor getroffen.  De gezwellen kunnen verschillen van vorm (wratachtig, plat, bloederig…)  Het dier kan op een enkele plek of op verschillende plekken tegelijk aangetast zijn. Sarcoïden zouden niet pijnlijk zijn, maar ze kunnen, naar gelang van de locatie of de omvang, hinderlijk zijn voor het dier of het hanteren ervan.
Bovendien heeft het gezwel de neiging om dikker te worden en zich te vermenigvuldigen. Het is dus beter om snel in te grijpen. Men weet nog niet precies waarom sarcoïden ontstaan. Wel weet men dat de aandoening veroorzaakt wordt door een virus en dat er een verband is met de “wratten” van runderen (papilloma) en waarschijnlijk doorgegeven wordt door een steekinsect. Daarom vindt men  de meeste aangetaste dieren in wat men de “koeienstreken” noemt (België, Noord-Frankrijk), terwijl de aandoening veel zeldzamer voorkomt in het zuiden van Frankrijk, bijvoorbeeld. 
Studies wijzen uit dat sommige dieren een genetische aanleg hebben voor het  ontwikkelen van dit type tumoren. Volgens sommige onderzoeken hebben jongen, waarvan minstens één ouder sarcoïden heeft of gehad heeft, een grotere kans om er ooit ook te krijgen.
Het is dus verstandig om te vermijden dat aangetaste dieren zich voortplanten. Het is nu ook duidelijk geworden dat het afweersysteem van het dier een essentiële rol speelt bij het ontstaan van tumoren. Het is ongetwijfeld zo dat er dieren zijn die drager zijn van het virus maar nooit problemen met sarcoïden krijgen. De aangetaste dieren zijn erg vaak immunodepressief.
Voorlopig is geen enkele behandeling voor 100% doeltreffend en de tumor keert vaak terug.
Er bestaan verschillende behandelingen: heelkundige ingreep, bevriezing, laser… Vaak wordt de behandeling gekozen in functie van de plaats van de tumor en de omvang ervan. Sinds enkele jaren bestaat er een zalf die gemaakt wordt in de Verenigde Staten en in Europa via Duitsland verdeeld wordt. Die zalf geeft fantastische resultaten. Een opname van de ezel in een kliniek is niet meer nodig en een bijkomend voordeel is dat het afweersysteem gestimuleerd wordt. Bovendien tast de zalf het gezonde weefsel niet aan in tegenstelling tot andere zalven die op de markt te koop zijn.
De verzameling sarcoïden (gelukkig allemaal op de koker van Noireau) is groot en hij heeft ze duidelijk niet sinds gisteren…

Omdat ik goede ervaringen heb met de behandeling van ezels met de zalf (in het opvang-centrum en erbuiten),   stel ik voor aan Martine om de behandeling ook te proberen op Noireau. Euthanasie leek me inderdaad nogal drastisch en zelfs een beetje schokkend in dit geval.
In onderling overleg besluiten we Victor en Noireau te laten terugkeren naar het opvang-centrum om die specifieke zorgen op ons te nemen. In ieder geval was de mogelijkheid van een adoptie die we overwogen hadden in mei geen optie meer. We stellen geen ezels ter adoptie voor die sarcoïden gehad hebben. Het is immers belangrijk om bij die ezels voor een goed afweersysteem te zorgen om te vermijden dat de sarcoïden terugkomen. We geven er de voorkeur aan ze in het opvangcentrum te houden en de follow-up te verzekeren.
Na hun aankomst bij ons sta ik te kijken hoe Victor eet. Het valt me meteen op dat hij ook tandproblemen heeft. Véronique, onze dierenarts die gespecialiseerd is in paardentandheelkunde, komt naar ze kijken. Ze slaagt erin Victor van de pijn af te helpen. Ook Noireau wordt geholpen. Bij hem is het probleem minder ernstig (hier en daar de scherpe punten wegvijlen). We hebben ook een afspraak met onze hoefsmid, want hun voeten zijn nog altijd niet in orde. Voor hun welzijn vermijden we alles tegelijk te doen en we stellen prioriteiten (gebit en sarcoïden). Françoise, onze dierenarts, ontdekt ook een leverprobleem bij Victor. Dat hoeft niet te verbazen. Bij hun vroegere eigenaars kregen ze veel brood en zemelen gemengd met melasse. Kortom, al wat je een ezel niet mag geven…
Martine was er al mee begonnen ze een normale voeding te geven, maar zij zijn jarenlang
onderworpen geweest aan dat dieet !
Ik heb Noireau al ingesmeerd met de zalf. De reactie is erg goed, maar omdat de sarcoïden zo groot zijn en vooral zo oud, ben ik verplicht pauzes in te lassen van meer dan een week om een te zware en pijnlijke infectie te vermijden. Houdt moed, Noireau, we komen er wel.
Ik wil graag Martine van de vzw Naturânes van ganser harte bedanken. Ook al is onze samenwerking stopgezet ten gevolge van de gebeurtenissen, heeft ze haar uiterste best gedaan om Victor en Noireau te redden. Ik weet dat er nog meer mensen uit haar entourage geholpen hebben en ook hen wil ik hartelijk danken. Ik houd haar uiteraard op de hoogte en het is de bedoeling dat ze ons op een dag een bezoekje brengt.
                                                                                              Muriel                                                                                                                                           


 

 


 

 

Noireau :


Op dinsdag 5 april laat ik onze dierenarts dringend komen omdat Noireau bleef liggen en niet wou eten. De avond ervoor was alles nog helemaal normaal met hem en had hij gegeten.
Na auscultatie en een algemeen onderzoek wordt de diagnose gesteld : draaiing van de darm. Draaiingen zijn ernstige kolieken met een vaak fatale afloop. Het risico op necrose is groot. Voor mij was dit als een mokerslag, nauwelijks vijf dagen na het overlijden van Réglisse.
Dit was het derde geval van een darmknoop in het opvangcentrum. In 2008 bij Fripouille (die twee maanden daarvoor bij ons kwam met haar zoon Picotin). Ze was nog overgebracht naar de dierenkliniek, maar was daar overleden. En dan, in 2014 bij Cannelle. Ik besloot hem niet naar de kliniek te brengen en hem in het opvangcentrum te verzorgen. Na drie dagen was hij op wonderbaarlijke wijze genezen en het gaat nog steeds uitstekend met hem.
En nu bij Noireau dus. Ik probeer positief te blijven en de gok te wagen. Ik zou hem in het opvangcentrum verzorgen om hem de stress van de overbrenging naar de kliniek te besparen en voelde me gesterkt door mijn ervaring met Cannelle.
Drie dagen en vooral drie nachten verzorging (twee nachten om de twee uur met hem stappen en de derde kijken naar een druppelende baxter) waren nodig, maar het resultaat was het waard. Ook hij kon gered worden.    
De dierenarts, gespecialiseerd in ambulante interne geneeskunde, kwam een echografie maken. Vrijdag bevestigde ze dat de darm nog steeds niet weer op zijn plaats was, maar dat de darmknoop weg was en er ook geen necrose was. Oef!

 

Pas maandag was alles weer normaal.
Maar wie het verhaal van Noireau gevolgd heeft, zal zich vast herinneren dat hij de ezel is die bij ons arriveerde met een reeks sarcoïden en carcinomen op zijn koker.
Vooraleer we dat probleem konden aanpakken, kreeg hij ook nog vijf grote abcessen op zijn rechterflank en zijn buik.
Eigenlijk niet zo ernstig, maar het verschijnen van die abcessen blijft een mysterie. Hij was zeker bang dat we ons zouden vervelen…
Eenmaal die verzorgd waren, konden we ons weer concentreren op de tumoren. Door de omstandigheden gedwongen had ik de behandeling ervan geschorst. De twee sarcoïden waren dank zij de zalf gevallen. Restten nog de carcinomen, die moeilijker weg te krijgen zijn.
Carcinomen zijn gezwellen die vaak kwaadaardig zijn, in tegenstelling tot sarcoïden die goedaardig zijn.
Noireau is zwaar aangetast en hij loopt er langer dan een dag, waarschijnlijk al jaren mee rond. Dit soort  huidgezwellen moet je snel kunnen aanpakken, want ze woekeren voort.
Gezien de omvang van Noireau zijn probleem, is een heelkundige ingreep geen optie. Ik ben dus, op aanraden van onze dierenarts, doorgegaan met het aanbrengen van de zalf. De gezwellen reageren erop maar, anders dan sarcoïden die tamelijk gemakkelijk loslaten, worden er aan de buitenkant korsten gevormd die uiteindelijk afvallen. De omvang van de tumoren vermindert, maar wel heel traag. Het is een behandeling van heel lange duur. Afhankelijk van de evolutie zullen we zien of we doorgaan met de zalf of dat we op zeker moment een ingreep kunnen overwegen. Houd moed, Noireau!

 
     
     
     
     

 

Datum van aankomst in het opvangcentrum: 4 maart 2016
Herkomst :
Geboortedatum:
Geslacht: ruin
Grootte:
Kleed: