|
Reden van afstand:
Het was de zoon van de eigenares die zorgde voor de ezels van zijn moeder die vijf jaar eerder overleden was. Hij woonde ongeveer twintig minuten van de weide. Het verontrustende en terugkerende feit was dat Martin, al vijftien jaar metgezel van Nanette, haar met geweld beet en haar grote wonden toebracht. Er was geen mogelijkheid om ze te scheiden!
Gezien de urgentie van de situatie, besloten we de twee ezels te komen halen. Toen we met de paardentrailer aankwamen, had Martin Nanette zojuist opnieuw aangevallen en haar een indrukwekkende beet (dergelijk bijten is helemaal niet gebruikelijk bij ezels) toegebracht. Het vlees werd tot een diepte van een goede centimeter aangetast.
|
Zijn geschiedenis in het asiel: zodra hij bij het asiel aankwam, werd Martin in een individuele box geplaatst naast de box van Nanette; zo konden ze elkaar zien. De komst van onze paardentandarts was een prioriteit, omdat Martin, hoewel zijn lichaamsgewicht in orde was, moeite had met eten.
De staat van zijn tanden was catastrofaal: er waren overal zweren, zijn kaak was helemaal niet meer beweeglijk omdat de haken zo indrukwekkend waren.
Hoe kon hij zich nog voeden? Hoe kon hij de pijn verdragen? Zodra de tandheelkundige werkzaamheden klaar waren, ontdekten we dat Martin nog steeds hooi kon eten. Martin toonde een beschermende houding tegenover Nanette: hij leek bezorgd en plaatste voortdurend zijn hoofd boven haar box om haar te observeren. Na enkele weken werd Martin samen met Nanette in de paddock gezet: rustig samenleven en geen angst bij Nanette!
Waarom was hij haar gaan bijten na vijftien jaar samenwonen? Misschien wilde hij voorkomen dat ze naar “het hiernamaals” zou vertrekken. Een vraag die onbeantwoord zal blijven!
Omdat Martin nogal “warm” was tegenover de ezelinnen die in de aangrenzende weide aanwezig waren, werd uit veiligheidsoverwegingen besloten hem in de groep ruinen te plaatsten, een groep waarin hij zich goed integreerde.
Martin kreeg een tetanusvaccinatie, werd gechipt/geïdentificeerd en geregistreerd. Martin heeft last van een groot aantal zeer kleine sarcoïden (de meeste zijn onzichtbaar, maar je kunt ze onder het haar voelen); een grotere sarcoïd bevindt zich ter hoogte van het ellebooggewricht (rechts ). Gezien zijn leeftijd adviseerde onze dierenarts om ze niet aan te raken en goed in de gaten te houden. Er werd besloten zijn immuunsysteem te versterken, zodat zijn toestand stabiel bleef (de sarcoïden zijn van virale oorsprong). Martin brengt de dag door op de grote weide met de groep ruinen. Hij heeft een mooie vriendschap gesloten met Hector, een andere senior. Hij is erg knuffelig en vraagt voortdurend om knuffels van vrijwilligers. |
 |
